تا کی باید در سرزمین عشاق سر به زیر باشم و چشمهای خیسم را از دیگران پنهان کنم؟
تا کی باید به انتظارت زیر باران بنشینم و همراه با آسمان
بنالم و ببارم....
و تا کی باید با دستهای خالی ، با آغوش سرد ، با دلی خالی
از آرزو و امید ، با چشمانی
خیس و شاکی زندگی کنم؟ آری تا کی باید تنها صدای مهربان
تو را بشنوم
ولی در کنار تو نباشم عزیزم! تاکی؟
تا کی عاشق باشم و از عشقم دور ؟
تا کی اسیر تنهایی هایم باشم و از یارم دور .....؟
تا کی باید به خاطر دوری تو اشک بریزم و حسرت آن دستهای گرمت را بکشم...؟
تا کی باید از خدای خویش التماس کنم تا تو را به من برساند ، نزدیک و نزدیک ترکند
تا بتوانم تو را در آغوش بگیرم؟...
تا کی باید صدای غم انگیز آواز مرغ عشق را بشنوم و دلم برایت تنگ شود؟
تا کی باید غروب پر درد عاشقی را ببینم و دلم بگیرد!
تا کی باید تنهایی به خورشیدی که آرام آرام به پشت کوه ها می رود نگاه کنم و
تا کی باید لحظه ها و ثانیه ها را یکی یکی بشمارم
تا لحظه دیدار با تو فرا رسد؟ خسته ام
!یک خسته دلشکسته عاشق بی سر پناه.... عاشقم !
یک عاشق دیوانه سر به هوا .....
تا کی باید کنج اتاق خلوت دلم بنشینم و با قلم و کاغذ درد دل کنم؟...
تا کی باید دلم را به فرداها خوش کنم و پیش خود بگویم آری
وقت رسیدن است !
تا کی باید در سرزمین عشاق سر به زیر باشم و چشمهای خیسم
را از دیگران پنهان کنم؟
تا کی باید بگویم که عاشقم ، ولی یک عاشق تنها ، عاشقی که
معشوقش در کنارش نیست !
تا کی باید به انتظارت زیر باران بنشینم و همراه با آسمان
بنالم و ببارم....
و تا کی باید با دستهای خالی ، با آغوش سرد ، با دلی خالی
از آرزو و امید ، با چشمانی
خیس و شاکی زندگی کنم؟ آری تا کی باید تنها صدای مهربان
تو را بشنوم
ولی در کنار تو نباشم عزیزم! تاکی؟
دلم ت
دلم تنگ است ، دلم تنگ است.نگاه چشمانم چه بی رنگ است.
دلم پرغم، تنم پر درد ، ندارم طاقت ماندن.
خدایا طاقت دل را ، خدایا قدرت جان را گذاشتم در کف اقبال.
خدایا درد جسمم را، خدایا زجر روحم را تو درمان کن پناه من.
نمی دانم ، نمی دانم چرا از غم گریزانم.
ندارد طاقت دوری ، دل تنها و گریانم.
خدایا ،قاضی الحاجات ، بکن درمان تو دردم را.
نصیبم کن تو یارم را ، مذار من را به حال خود.
خدایا مهر این دل را ، تو باز بنشان بر دل یارم.
خدایا عشق و روحم را، بده هدیه به دلدارم.
خدایا این بنده ی تنها ، ندارد طاقت دوری.
خدایا عشق مرده است؟ ، بکن زنده تو عشقم را.
تو می دانی، که میمیرم بدون او.
خدایا سرنوشتم را ، تو با یار بودن کن که حتی تا لحظه ی آخر ،
بمانم در کنار اوکه این دل پر ز دردم ، شود درمان به مهر او.
خدایا رحمی ده ، به آن بی رحم تنهایم.
که او همچون گذشته ها ، بذارد پا به دنیایم.
بدانم ، چه در غمها چه در خنده چه در باد و چه در باران نمیذارد
مرا تنها توکل کردم من بر تو ، همه رد کردن این دستان ت
و خود درمان ده دردم را.
نمی خواهم به جز تو بر کس دیگر ، زنم زانوی خواهش را.
نمی خواهم کسی جز تو ، دهد هدیه نوازش را.
تو ای تنها امید من ، این دستان بسوی توست.
فقط از تو می جوید ، در باز محبت را.
خدایا رحمی کن ، بر این بنده ،
بر این تنها بر این آدم که جز تو کس ، ندارد یار در این دنیا.
خدایا کجاست پایان؟ ،مرگ است یا تنهاییست؟
مرگ را میکشم آغوش ، اما نمی خواهم شوم تنها.
خدایا عشقم در دست توست ، بده هدیه به دلدارم.
بگو، یارم پریشانم نمی خواهم حتی یک لحظه ،
شوی از دست من غمگین.
بیا با من بمان تا مرگ ، شود پایان این تدبیر.
بیا تا عشق و خوشبختی ، شود مهمان این خانه.
بیا تا حرف حسرت را ، نراند کس در این خانه.
بیا تا مهر و خوشبختی ، دهم هدیه به تو یارم.
بیا تا درد دلتنگی ، رود از سینه ی تنگم.
بیا دیگر نمانده طاقت ماندن.
بیا که جز مهرت ، ندارم از خدا خواهش.
خدایا حرف آخر را ، به دستان تو میسپارم.
تو خوب میدانی حرفم را ، تو خود درمان ده دردم را
اجازه هست خيال کنم تا آخرش مال مني؟ خيال کنم دل منو با رفتنت نمي شکني ؟
اجازه هست خيال کنم بازم مي آي مي بينمت ؟
با اون چشماي مهربون دوباره چشمک مي زني؟
طپش طپش با چشمکت غزل بگم براي تو با اتکا به عشق تو تو زندگي برم جلو؟
میدونی آدما بین الف تا ی قرار دارند.
بعضی ها مثل " ب " برات میمیرند،
مثل " د " دوستت دارند،
مثل " ع " عا شقت میشوند،
مثل " م " منتظر می مونند تا یه روز مثل " ی " یارت بشن.
محبت شدیدی که سابقا ابراز میکردم
روز به روز زیادتر میشود و هرچه بیشتر ترا میشناسم
در قلب خود احساس میکنم که ناچارباید
شریک زندگی تو باشم زیرا ملاقاتهاییکه اخیرا با تو کردم
بسیاری از اخلاق و صفات تو را به من شناساند و میدانم که
اگر عروسی ما سر بگیرد مسلما همه عمر خود را با تو
در نهایت شادکامی طی خواهم کرد در نظر داشته باش که روح من
متوجه تواست این نکته را باید در نظر داشته باشی و بدانی که
این نامه را از صمیم قلب مینویسم و چقدر تاسف میخورم اگر
که از پاسخ دادن به این نامه خودداری کنی زیرا نامه های تو سراسر
لطف و حرارت میباشد بطور قطع بدان که همیشه
دوست صمیمی و وفادار تو هستم
شمع مي سوزد و پروانه به دورش مغرور ، من که مي سوزم و پروانه ندارم چه کنم
خنده بر لب می زنم تا کس نداند راز من
ورنه این دنیا که ما دیدیم خندیدن نداشت
تو به اندازه تنهايي من زيبايي ، من به اندازه زيبايي تو تنهايم
